Proje Yöneticimiz Gökhan Güney'in www.cankiri.web.tr deki yazısı... 

O kadar haber yazıyoruz Uçan Gençlik’le ilgili ama sadece benim duygularımı anlatan bir yazı yazmasaydım olmayacaktı.

Uçan Gençlik nedir?

Nasıl çıktı?

Nasıl hazırlandı?

Şu an neler oluyor?

Ve bundan sonra neler olacak?

Evet bir çok soru var.

Süreci yazarken bir noktadan sonra duygularımı katmadan edemeyeceğim kusura bakmayın.

Bir yarım çok ama çok mutlu. Bunda sorun yok.

Ama geriye kalan yarım...

İşte o çok kıskanç. Çok kıskanıyor Uçan Gençlikte eğitim alan gençleri. (Sanırım süre çok uzamaz. Bizde yöremizde bu eğitimi alacağız...)

Nerden çıktı bu Uçan Gençlik diyeceksiniz.

11-16 Ağustos tarihleri arasında Bayramören’de Yamaç Paraşütü Dünya Kupası Ön Ayağı yapılacak Tahsin Tekin önderliğinde.

Duymayan kalmamıştır sanırım.

Dünya çapında bir organizasyon olacağı aylar öncesinden belliydi.

2008 Ağustos ayında da oradaydım.

Çok daha ufak çaplı bir organizasyondu, ve bu kadar büyüyebileceğini düşünememiştim açıkçası.

Ama Dünya Kupası Ön Ayağı bilgisi çıktıktan sonra heyecanlandım.

Hemde benim yöremde.

Çankırı Bayramören’de...

Sivil Toplum kuruluş olmanın kazanımlarından bir tanesiydi aslında bu proje.

Avrupa Birliği hibe projesi alabilirdik. Ve ben bir sivil toplum kuruluşu içerisindeyim. O zaman neden olmasın?

Kendi imkanlarımca birşeyler yapmaya çalışıyorum,

Ve Bayramören’de düzenlenecek bir organizasyon var. Bunu değerlendirmeniz gerek diye düşünürken doğdu aslında Uçan Gençlik...

Bilgi, birikim, tecrübeyi harmanlayarak sunduk bu projeyi.

Biz Bayramören’i destekleyecek birşeyler yapmaya çalışırken,

Dualar bizi destekledi.

Ve kabul edildi Uçan Gençlik...

Aslında Çanfed’in değil, Çan-Genç’in projesiydi.

uÇAN-GENÇlik’ti çünkü.

Ama Çan-Genç yönetiminin eğitimleri nedeniyle ben hazırlayıp sundum.

Sonrasın Çan-Genç teslim aldı projeyi.

Evet zaman hızlı geçti.

Kabul edildi haberi sanki dün yayınlanmıştı.

Koşturmacalar, toplantılar, telefonlar derken Uçan Gençlik eğitimi bu Cumartesi başladı.

Son bir hafta konuşmadıysam günde ortalama 5 saat telefonla konuştum.

Telefon, mail, iş derken 1 hafta geçti.

Ve Cuma öğleden sonra İstanbul’dan yola çıktım.

Gece Kurşunlu’daydım.

Ben vardığın zaman yolda Kurşunlu’ya gelen kişilerde vardı.

Proje ekimizden Hakan ve Ercan.

Ve cumartesi sabahı oldu.

Sanmıyorum ki hiç bir eğitim alacak arkadaş benim kadar heyecanlı olsun.

8’de Kurşunlu meydanda buluşacaktı tüm eğitim alacaklar.

Telefonlar edilmeye başlandı, Kurşunlu Gençlik Derneğinde buluşmaya başladık.

İlk başta ben, Levent ve Halil vardık.

Sonra Özay (Eğitmen) o aradı onlar geldi,

Sonra Cenk hocam aradı o geldi,

Kadir kardeşim geldi,

Hakan kardeşim geldi.

Bi anda Saçak Belediye Başkanı Hamza İnkaya ve Saçak’lı Yücel Öçalan Abim geldi.

Onur ve Elif’i getirdiler.

Sonrasında Bayramören’den Yavuz ve Hakan katıldı...

Eğitim alacak arkadaşlarımızın sayısı 9’du. Evet bütçemiz bu kadardı bu projede.

Eğitimin ilk günü öğle arasıydı.

Ama Yavuz öyle güzel şeyler anlattı ki kulağıma.

Bütçe tamamlanmıştı ama ne kadar tamamlanırsa tamamlansın Yavuz’un anlattıklarından sonra,

Uçan Gençlik eksikti.

Ayça yoktu çünkü, Filiz yoktu, Öznur yoktu...

Uçmayı çok istedikleri halde gelemeyeceklerdi eğitime.

İsimlerini yazdırmalarına rağmen bu nedenle iptal etmişlerdi.

Ben yapamadım,

Onlar olmadan devam etmesini istemedim bu eğitimin.

O kalpler buradayken eksikti bu eğitim çünkü.

Yavuz’u aldım yanıma,

Gel dedim

Sormadı nereye diye, anladı sanırım.

Dalkoz’a gittik.

Ayça’yı gösterdi bana.

İşte dedi.

Ayça’nın yanına gittim.

Usulca,

Uçmak istermisin? Dedim...

Ve emin olun,

Değil 1 Uçan Gençlik,

1000 Uçan Gençlik projesi o an gözlerindeki mutluluğa bedel olamazdı.

Babası geldi,

Onunla konuştum.

Kızınız bize emanet dedim.

Bu akşam ben getireceğim,

Benden sonra Yavuz abisi getirecek.

Tamam dedi,

Oda biliyordu kızının uçma sevgisini...

Sanırım çoğunuz düşünüyordur.

Gökhan Yavuz sana ne dedi de gittin Ayça’yı buldun.

Yavuz abisinden tek bir isteği vardı Ayça’nın.

Yavuz abi beni uçur,

Ben uçmak istiyorum...

Yavuz abiside söz demişti.

Söz senin uçmanı sağlayacağım.

Söz veriyorum sana demişti.

Ayça katılmak isterken gelememişti aslında...

Sonra muhtarı buldular,

Dalkoz muhtarını,

Dalkoz’dan da katılmak isteyenler vardı.

Onlara ulaşıldı,

Ve onlarda geldiler.

Filiz ve Öznur.

Filiz heyecanlıydı. Çok fazla konuşmadı.

Öznur annesiyle gelmişti.

Annesi Öznur’dan daha heyecanlıydı ve kıskanıyordu sanırım kızını :)

Sohbet ettik ve yola koyulduk.

Diğer ekip eğitimin ikinci bölümüne başlamışlardı.

Ve Ben, Yavuz, Ayça, Filiz ve Öznur eğitim sahasına geldiğimizde diğer arkadaşlarımız eğitimin ilk gününün ikinci kısmına başlamışlardı.

Ve ekip tamamlanmıştı.

Ayça, Filiz ve Öznur olmadan eksikti çünkü ekip.

Beni, Hakan’ı, Ercan’ı, Halil’i, Şoför’ü bırakın, yoldan geçen arabalar duruyor, izliyorlar ve iç geçiriyorlardı. O kadar zevkli ve o kadar eğlenceli geçiyordu eğitim.

Hatta dayanamayıp yanımıza gelenlerde olmadı değil.

Benim sayabildiğim 15 ten fazla araç korna çalarak geçti,

4 traktör, 13 araba, 1 minibüs durup izlediler eğitimi.

Evet ilk gün eğitimleri bu şekilde geçti.

Akşamda Saçak Belediye Başkanının davetlisiydik,

Mangal yapacaktı eğitim alanlara ve eğitmenlere.

Gittik,

Bizi bekliyorlardı.

Biraz geç kalmıştık.

Çamlık’a çıktık Saçak’ta.

Acıkmıştık. Ve o mangal ziyafetinin ardından sohbet ederken,

Çay sözü çıktı bir ağızdan.

Çaylar hazır dendi.

Çayları içmeye Saçak merkeze indik.

Çok şirin bir evde bir yandan çaylarımızı yudumluyor, bir yandan sohbet ediyorduk.

Ama ne mümkün rahat bırakılmak...

Eğitim ekibi kalabalık, Saçak’lılar giremiyor diye bizi bir avluya geçtik.

Ve çay keyfimize orada devam ettik.

Saçak’lılar denk durmadılar o avluda.

Hemen araba çekildi,

Müzik açıldı,

Ve eğlence...

Ben oynamayı pek beceremediğim için fotograflamakla meşgul oldum.

Çektim, çektim...

Ve emin olun çektiklerimden daha güzellerini çekemedim.

İzlemekten çekmeye fırsat bulamadım.

Evet bir projenin ilk günü,

Yalın duygularla bu şekilde işte...

Sade, katıksız ve içten...

Gökhan neden 2. Günü yazmadın diyeceksiniz belki ama,

Sanırım sandığımdan daha kıskançmışım.

Şu anda İstanbul’dayım,

Ve 12 eğitim alan arkadaşımızı kıskanmıyor değilim.

O nedenle 2. Günü yazmamı istemeyin,

Ne ellerim klavyeye gider,

Ne dilim çözülüp klavyeye yansır...

Tatlı bir kıskançlık bu.

Şu an Uçan Gençlik projesi devam ediyor.

Ve bu bir ilkti.

Ve o eğitimi alan arkadaşlarımız sayesinde Uçan Gençlik çok ama çok uzun süre devam edecek,

Bugün 12 olan Uçan Gençler yarın belkide 120 olacak...

Eğitim alan arkadaşlarımıza kucak dolusu sevgiler,

Sizlerin yerinde olmak vardı,

Ama sizler, geleceğin temelini atacaksınız.

Ve Teşekkürler Tahsin Tekin,

Bana bu tatlı kıskançlığı,

Eğitim alan arkadaşlara bu mutluluğu yaşattığın için.

Uçan Gençlik projesi Bayramören Yamaç Paraşütü Dünya Kupası Ön Ayağına destek amaçlı hazırlanan bir projedir.

Nice Uçan Gençler yetiştirebilmemiz için 11-16 Ağustos’ta düzenlenecek turnuvaya bireysel ve kurumsal destek olmamız gerekli.

Bu bir takım oyunu,

Uçan Gençler bu takımın bir parçası.

Belki bugün eğitim alan gençlerimiz yarın Bayramören’de Dünya Kupasında yarışacak...

Uçan Gençliği ileri taşımak sizlerin, bizlerin elinde...

(Kıskandım yazdım evet. Çünkü ilk defa sadece duygularımla bir yazı yazdım...)

Ve eğitim alan arkadaşlarımız,

Sanmayınki Çerkeş Semalarında sizden başka uçan gençler olmayacak...

Şu an hazırlıklar başladı bile...

11-16 Ağustos’ta Bayramören’de Uçan Gençlerle beraber olmak ümidiyle...

Saygılarımla...